چگونه در مورد اوتیسم صحبت می کنیم و چرا اهمیت دارد _اخبار روانشناسی جزیره ذهن

در یک حمله آنلاین، اخیراً به من متهم شدم که برای جامعه اوتیسم “خطرناک و مضر” هستم. چرا؟ چون از عبارت “اوتیسم سطح 1” استفاده کردم که به گفته من “منسوخ و توانمند” بود.

به عنوان یک زن اوتیستیک و مادر یک پسر اوتیسم، خود را طرفدار تنوع عصبی می دانم. بیشتر وقت من صرف کمک به افراد برای پذیرش، عادی‌سازی و پذیرش ویژگی‌ها و تجربیات اوتیسم می‌شود و آن‌ها را تشویق می‌کنم تا از امکاناتی استفاده کنند که به آنها کمک کند دنیای اطراف خود را با نیازها یا تفاوت‌هایشان تطبیق دهند.

اما این بدان معنا نیست که من این واقعیت را رد می‌کنم که تجربیات بسیار متفاوتی از اوتیسم وجود دارد و اینکه افراد، از جمله والدین کودکان اوتیستیک، باید اجازه داشته باشند زبانی را انتخاب کنند که برای آنها منطقی باشد و با ارزش‌هایشان مطابقت داشته باشد، بدون اینکه خطری برای ساکت شدن به خاطر انجام این کار وجود داشته باشد. بنابراین.

adamov_d، Envato

adamov_d، Envato

سطوح اوتیسم

طبق DSM، سه سطح اوتیسم وجود دارد. اوتیسم سطح 1 شامل افرادی با هوش متوسط ​​یا بالاتر از حد متوسط ​​است که می توانند زندگی تا حد زیادی مستقل داشته باشند. اوتیسم سطح 2 شامل افرادی می شود که به سطوح بالاتری از حمایت نیاز دارند و اوتیسم سطح 3 شامل افرادی می شود که به حمایت قابل توجهی نیاز دارند. از زمان تغییر در DSM در سال 2013، افرادی که قبلاً مبتلا به سندرم آسپرگر تشخیص داده شده بودند، با اوتیسم سطح 1 تشخیص داده شدند.

از منظر شخصی، زمانی که چند سال پیش در حال انجام مراحل تحقیقاتی و تشخیصی بودم، سطوح اوتیسم برای من کاملاً منطقی بود و همچنان ادامه دارد. تجربه من از اوتیسم بودن به طور قابل توجهی با فردی که دارای اوتیسم سطح 2 یا 3 است متفاوت است. تجربه من از تربیت فرزندی که روزی بتواند خانه را ترک کند و از نظر مالی مستقل باشد و طیف وسیعی از گزینه ها در دسترس او باشد نیز کاملاً متفاوت از کسی است که فرزندی را تربیت می کند که همیشه به سطح قابل توجهی از حمایت نیاز دارد. .

این بدان معنا نیست که تجربه من “بهتر” است – داشتن اوتیسم سطح 1 با یک سری چالش های اساسی همراه است – اما به این معنی است که به طور قابل توجهی متفاوت است. داشتن واژگان برای بیان این تفاوت، به ویژه برای افرادی که اطلاعات کمی در مورد اوتیسم دارند، برای من مهم است.

همچنین برای بسیاری از مشتریان من که عمدتاً زنان بالغ هستند که در مراحل بعدی زندگی به دنبال تشخیص هستند، مهم است. وقتی توضیح می‌دهم که اوتیسم چیست، یا وقتی آنها تحقیقات خود را انجام داده‌اند، می‌توانند با سایر افراد اوتیسمی که مانند آنها زندگی‌ای را انجام داده‌اند شناسایی کنند که باعث شده است اوتیسم آنها شناسایی نشود. همچنین واژگانی را برای صحبت با کارفرمایان یا دسترسی به سطح حمایت درمانی مناسب برای نیازهایشان در اختیار آنها قرار می دهد.

مدل پزشکی

در حالی که “مدل پزشکی” اوتیسم به دلیل شناسایی اوتیسم به عنوان اختلالی که با نقص یا نقص مشخص می شود مورد انتقاد قرار می گیرد، صدایی برای برخی از والدین کودکان اوتیستیک که به شدت تحت تاثیر اوتیسم هستند فراهم می کند. همچنین صدایی برای افرادی فراهم می کند که در موقعیتی نیستند که به اوتیسم مثبت نگاه کنند.

برخی از مشتریان من حتی با داشتن امکانات رفاهی مناسب، نمی توانند با شغل خود کنار بیایند. آنها با خواسته های زندگی روزمره، از جمله پدر و مادر و اداره خانواده مبارزه می کنند. بسیاری از آنها دارای اضطراب، افسردگی و سایر شرایط سلامت روان هستند. آنها ممکن است به دنبال تشخیص برای دسترسی به مزایای ناتوانی و پشتیبانی بوده باشند.

برخی همچنین متوجه می شوند که پزشکی کردن وضعیت خود، از طریق استفاده از زبان، به آنها کمک می کند تا تأثیر مخربی را که بر زندگی آنها داشته است را درک کنند. علائمی مانند فروپاشی شدید و بالقوه خشونت‌آمیز یا آسیب‌رسان به خود، تفکر مداوم، مشکلات عملکرد اجرایی، پریشانی شدید در مورد تغییرات، مشکلات پردازش حسی – گاهی اوقات تا حد ناتوانی در نشستن در کلاس درس یا رستوران – اضطراب مداوم و نیاز به یکسانی روزانه افراد اوتیستیک را تحت تاثیر قرار می دهد. فراخوان به زبانی که تجربه آنها را “خنثی” کند – تا جایی که صحبت از اوتیسم از نظر شدت یا ناتوانی برای آنها غیرقابل قبول باشد – ابزار بیان آنها را کاهش می دهد. اگر کسی صحبت کردن در مورد علائم اوتیسم را که احساس می کند محدود کننده، ناتوان کننده یا شدید است راحت تر می بیند، باید این حق را داشته باشد.

زبان تایید کننده تنوع عصبی برای بسیاری از افراد اوتیستیک یک تغییر کلی مثبت را نشان می دهد. اما کسانی که تصمیم می‌گیرند در مورد تجربیات خود یا فرزندانشان به روش‌هایی فکر کنند و صحبت کنند که بیشتر بر مدل پزشکی تأثیر می‌گذارد یا بر تأثیرات منفی اوتیسم تأکید می‌کند، باید اجازه انجام این کار را داشته باشند. اگر یک گفتمان طردکننده را با گفتمان دیگری جایگزین کنیم، به سادگی کل یک بخش از جامعه اوتیسم را ساکت خواهیم کرد.

https://www.psychologytoday.com/intl/blog/women-with-autism-spectrum-disorder/202402/how-we-talk-about-autism-and-why-it-matters

ممکنه براتون جالب باشه که...

پست های محبوب

دیدگاهتان را بنویسید