اضطراب و تستوسترون با گیرنده مغز مرتبط است _اخبار روانشناسی جزیره ذهن

خلاصه: یک مطالعه جدید ارتباط مهمی بین اختلالات اضطرابی و گیرنده مغزی TACR3 و همچنین تستوسترون را شناسایی کرد. این تحقیق مبتکرانه نشان داد که جوندگان با اضطراب بالا سطح TACR3 پایینی در هیپوکامپ دارند که یک منطقه کلیدی برای یادگیری و حافظه است.

قابل توجه است، این مطالعه نشان داد که اضطراب ناشی از کمبود تستوسترون می تواند با هدف قرار دادن TACR3 برطرف شود. این کشف فرصت های درمانی جدیدی را برای درمان اختلالات اضطرابی، به ویژه در افراد مبتلا به هیپوگنادیسم باز می کند.

حقایق کلیدی:

  1. این تحقیق ارتباط معناداری بین سطوح پایین TACR3 در هیپوکامپ و افزایش اضطراب در جوندگان نر یافت.
  2. کمبود TACR3 و سطوح پایین تستوسترون ارتباط تنگاتنگی با هم دارند که مسیری بالقوه برای درمان اختلالات اضطرابی را نشان می دهد.
  3. این مطالعه از ابزارهای نوآورانه ای مانند FORTIS و همبستگی متقابل در آرایه های چند الکترودی استفاده کرد و درک انعطاف پذیری سیناپسی و نقش آن در اضطراب را ارتقا داد.

منبع: دانشگاه بن گوریون

یک مطالعه پیشگامانه ارتباط قابل توجهی بین اختلالات اضطرابی و گیرنده مغزی موسوم به TACR3 و همچنین تستوسترون را آشکار کرده است.

پروفسور شیرا کنافو، رئیس آزمایشگاه شناختی مولکولی در دانشگاه بن گوریون، پژوهشی را که ماه گذشته در این مجله منتشر شد، رهبری کرد. روانپزشکی مولکولی.

اضطراب یک پاسخ رایج به استرس است، اما برای کسانی که با اختلالات اضطرابی سر و کار دارند، می تواند به طور قابل توجهی بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد. شواهد بالینی به ارتباط نزدیک بین سطوح پایین تستوسترون و اضطراب اشاره کرده است، به ویژه در مردان مبتلا به هیپوگنادیسم، وضعیتی که با کاهش عملکرد جنسی مشخص می شود. با این حال، ماهیت دقیق این رابطه تاکنون نامشخص مانده است.

پروفسور کنافو کشف کرد که جوندگان نر که سطح اضطراب بسیار بالایی از خود نشان می دهند دارای سطوح پایین تری از گیرنده خاصی به نام TACR3 در هیپوکامپ خود هستند. هیپوکامپ ناحیه ای از مغز است که ارتباط نزدیکی با فرآیندهای یادگیری و حافظه دارد. TACR3 بخشی از خانواده گیرنده های تاکی کینین است و به ماده ای به نام نوروکینین پاسخ می دهد.

این مشاهدات کنجکاوی محققان را برانگیخت و پایه و اساس یک تحقیق عمیق در مورد ارتباط بین کمبود TACR3، هورمون‌های جنسی، اضطراب و شکل‌پذیری سیناپسی بود.

جوندگان بر اساس رفتارشان در یک تست استاندارد ماز مرتفع بالا به همراه اندازه گیری سطح اضطراب طبقه بندی شدند. متعاقباً، هیپوکامپی آنها جدا شد و تحت آنالیز بیان ژن قرار گرفت تا ژن‌هایی با عبارات متفاوت بین جوندگان با اضطراب بسیار کم و آنهایی که دارای اضطراب شدید بودند شناسایی شود.

یکی از ژن هایی که برجسته شد TACR3 بود. تحقیقات قبلی نشان داده بود که جهش در ژن‌های مرتبط با TACR3 منجر به وضعیتی به نام «هیپوگنادیسم مادرزادی» می‌شود که منجر به کاهش تولید هورمون‌های جنسی از جمله تستوسترون می‌شود. قابل ذکر است، مردان جوان با تستوسترون پایین اغلب دچار تاخیر در رشد جنسی، همراه با افسردگی و تشدید اضطراب می‌شوند. این جفت شدن باعث شد تا محققان نقش TACR3 را بیشتر بررسی کنند.

پروفسور کنافو و تیمش در تحقیقات خود با دو ابزار ابتکاری که خودشان ساخته بودند کمک شدند. اولین مورد که به نام FORTIS شناخته می شود، تغییرات در گیرنده های حیاتی برای ارتباط عصبی در نورون های زنده را تشخیص می دهد. با استفاده از FORTIS، آنها نشان دادند که مهار TACR3 منجر به افزایش شدید این گیرنده ها در سطح سلول می شود و روند موازی تقویت طولانی مدت سیناپسی، معروف به LTP را مسدود می کند.

دومین ابزار پیشگام استفاده شده، یک کاربرد جدید از همبستگی متقابل برای اندازه گیری اتصال عصبی در یک سیستم آرایه چند الکترودی بود. این ابزار نقش مهمی در کشف تأثیر عمیق دستکاری‌های TACR3 بر پلاستیسیته سیناپسی داشت.

شکل پذیری سیناپسی به توانایی سیناپس ها، اتصالات بین سلول های مغز، برای تغییر قدرت و کارایی آنها اشاره دارد. این فرآیند پویا برای سازگاری مغز با محیط اساسی است. از طریق پلاستیسیته سیناپسی، مغز می تواند مدارهای عصبی خود را در پاسخ به تجربیات جدید سازماندهی مجدد کند.

این انعطاف پذیری امکان اصلاح اتصالات سیناپسی را فراهم می کند و نورون ها را قادر می سازد ارتباطات خود را در طول زمان تقویت یا تضعیف کنند. اساسا، پلاستیسیته سیناپسی مکانیزمی کلیدی است که توسط آن مغز اطلاعات را رمزگذاری و ذخیره می‌کند و به طور مداوم با محرک‌های بیرونی و حالات درونی در حال تغییر سازگار می‌شود.

نکته مهم، نشان داد که کمبودهای ناشی از عدم فعالیت TACR3 را می توان به طور موثر از طریق تجویز تستوسترون اصلاح کرد و امیدی به رویکردهای جدید برای رفع چالش های مربوط به اضطراب مرتبط با کمبود تستوسترون داد.

TACR3 ظاهراً یک بازیگر اصلی در پل زدن اضطراب و تستوسترون است. محققان مکانیسم‌های پیچیده پشت اضطراب را کشف کرده‌اند و راه‌هایی را برای درمان‌های جدید، از جمله درمان‌های تستوسترون، باز کرده‌اند که می‌تواند کیفیت زندگی افرادی را که با اختلالات رشد جنسی و اضطراب و افسردگی مرتبط دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بهبود بخشد.

پروفسور کنافو عضو گروه فیزیولوژی و زیست شناسی سلولی در دانشکده علوم بهداشت و همچنین موسسه ملی بیوتکنولوژی در نقب است.

منابع مالی:

این تحقیق توسط بنیاد علمی اسرائیل (Grant No. 536/19) پشتیبانی شد.

درباره این خبر تحقیق اضطراب

نویسنده: ایهود زیون والدوکس
منبع: دانشگاه بن گوریون
مخاطب: ایهود زیون والدوکس – دانشگاه بن گوریون
تصویر: این تصویر به Neuroscience News اعتبار داده شده است

تحقیق اصلی: دسترسی آزاد.
تعامل بین TACR3 هیپوکامپ و تستوسترون سیستمیک در تنظیم شکل پذیری سیناپسی مرتبط با اضطرابتوسط Shira Knafo و همکاران. روانپزشکی مولکولی


خلاصه

تعامل بین TACR3 هیپوکامپ و تستوسترون سیستمیک در تنظیم شکل پذیری سیناپسی مرتبط با اضطراب

گیرنده تاکی کینین 3 (TACR3) عضوی از خانواده گیرنده های تاکی کینین است و در زیر خانواده رودوپسین قرار می گیرد. به عنوان یک گیرنده جفت شده با پروتئین G، به نوروکینین B (NKB)، لیگاند با میل ترکیبی بالا پاسخ می دهد. TACR3 ناکارآمد با نارسایی و اضطراب بلوغ مرتبط است، با این حال مکانیسم‌های زیربنایی آن نامشخص است. از این رو، ما رابطه بین بیان TACR3، اضطراب، هورمون‌های جنسی و شکل‌پذیری سیناپسی را در یک مدل موش بررسی کرده‌ایم که نشان می‌دهد اضطراب شدید با بیان TACR3 ضعیف در هیپوکامپ شکمی مرتبط است.

بیان TACR3 در موش های ماده در طول چرخه فحلی در نوسان است که نشان دهنده حساسیت به هورمون های جنسی است. در واقع، در مردان، رشد جنسی با افزایش قابل توجهی در بیان TACR3 هیپوکامپ، همزمان با افزایش تستوسترون سرم و کاهش قابل توجهی در اضطراب همراه است. TACR3 عمدتاً در غشای سلولی، از جمله محفظه پیش سیناپسی بیان می شود، و مدولاسیون آن به طور قابل توجهی بر فعالیت سیناپسی تأثیر می گذارد.

مهار فعالیت TACR3 باعث بیش فعال شدن CaMKII و افزایش فسفوریلاسیون گیرنده AMPA می شود که با افزایش تراکم ستون فقرات همراه است. با استفاده از یک آرایه چند الکترودی، همبستگی متقابل قوی‌تر شلیک در میان نورون‌ها به دنبال مهار TACR3 مشهود بود که نشان‌دهنده اتصال افزایش یافته است.

کمبود فعالیت TACR3 در موش‌ها منجر به کاهش سطح تستوسترون سرم و همچنین افزایش تراکم ستون فقرات و اختلال در تقویت طولانی‌مدت (LTP) در شکنج دندانه‌دار شد. به طور قابل توجهی، بیان نابجای TACR3 عملکردی در خارها منجر به انقباض و هرس ستون فقرات می شود، در حالی که بیان TACR3 معیوب، تراکم، اندازه و میزان همبستگی ستون فقرات را افزایش می دهد.

الگوی شلیک در پاسخ به القای LTP در نورون‌هایی که TACR3 معیوب را بیان می‌کنند، ناکافی بود، که می‌توان آن را با درمان با تستوسترون اصلاح کرد. در نتیجه، مطالعه ما بینش های ارزشمندی را در مورد تعامل پیچیده بین TACR3، هورمون های جنسی، اضطراب و شکل پذیری سیناپسی ارائه می دهد.

این یافته‌ها اهداف بالقوه مداخلات درمانی برای کاهش اضطراب در افراد مبتلا به اختلال عملکرد TACR3 را برجسته می‌کند و پیامدهای TACR3 در تغییرات عصبی مرتبط با اضطراب، راهی را برای تحقیقات آینده در این زمینه فراهم می‌کند.

https://neurosciencenews.com/tacr3-anxiety-testosterone-25508/

ممکنه براتون جالب باشه که...

پست های محبوب

دیدگاهتان را بنویسید